Al vele malen heb ik mijn vakgenoten hun
werk, de geschreven code, hun 'kindjes' horen noemen. Het is dan
ook niet vreemd dat velen van hen zich direct op de tenen voelen
getrapt wanneer je iets van kritiek levert, hoe opbouwend dan ook.
Buiten het niet kunnen velen dat er kritiek wordt geleverd gaat de
analogie wellicht nog verder.
Als software architect bij Wazzup Inc wordt mij gevraagd
nieuwe software systemen te ontwerpen maar ook te implementeren.
Het mooie van het ontwerpproces is dat je prachtige constructies
kan bedenken die al het gevraagde aan zal kunnen. Je wordt
geconfronteerd met puzzels waarbij bestaande en nog te ontdekken
technieken gebruikt kunnen worden. Dit onderdeel dat wellicht nog
het meest te vergelijken valt met het flirten, daten en wat nog
meer is een prachtige beleving.
Het realiseren van de verschillende plannen die bedacht zijn
heeft meer weg van het opvoeden van het kind dat uiteindelijk de
wijde wereld in zal gaan en op eigen benen moet kunnen staan
-wellicht nog wat hulp hier en daar van de ouders, maar goed.
Met de beste intenties kan er helaas heel erg veel misgaan. Dat
wat nu een goed plan lijkt, kan na verloop van tijd desastreuse
effecten hebben. In de jaren 60 en 70 raadpleegden veel ouders de
adviezen van dr. Spock, wij software ontwikkelaars hebben echter
meer baat bij de design patterns van Booch, Gamma, Fowler en
Martin.
Bij het opvoeden is het van belang om zo consequent mogelijk te
zijn doch flexibel op gezette momenten. De lijnen moeten duidelijk
zijn en het pad uitgezet. En toch, toch blijft het gevaar van al
die zaken waar geen -echte- controle op te krijgen is. Vrienden, de
anderen, waar gaat het kind mee praten. Zal het nog steeds zijn
verworven identiteit behouden. Zal het nog kunnen functioneren?
Ik hoop de komende tijd genoeg opvoedkundige tips met jullie te
kunnen delen en uiteraard genoeg op te pikken om de zwakke punten
in mijn opvoeding te verbeteren.